شخصیت والای او مطابق با انسانی بود که مولا علی (ع) در خطبه ی متقین وصف کرده اند.

او توانست بخوبی وظیفه ای رو که در این دنیا داره  درک کنه و به یکایک اونها عمل کنه.

او تربیت شده ی خود امام حسین (ع) بود که مورد عنایات خاصه ی خود آقا قرار گرفته بود.

او از لعل لب محبوب چشیده بود و جهانی رو به یک نگاه یار بخشیده بود .برای همین وقتی پای کلامش می نشینی، با شهد ناب سخنش جانتُ سرمست میکنه.

مناسب ایام شهادت ام الائمه قطعه ای از کلام اون ولیّ خوب خدارو براتون نقل می کنم: 

امیدوارم نور فاطمه (سلام الله علیها) همه ی شما را غرق کند. هر وقت یادش می کنید نور او با شماست. از آن نور می گیرید.نور، علم است ، چراغ است. اگر چراغ را خاموش کنند با این که چشم داریم جایی را نمی بینیم، چشم تنها برای دیدن کافی نیست، نور هم لازم است.

لذا نور فاطمه(سلام الله علیها) برای شما خیلی خوب است. وقتی به آن خانم توجه کردی آن نور به مجلس شما می تابد. آنوقت می بینید عرایضی را که می خواهم بکنم می بینید. من با لبم حرف میزنم و شما با دلت می بینی، چون نور فاطمه زهرا(سلام الله علیها) خیلی صفا دارد.

اگر ذکری از جمالش بشود یکمرتبه می بینی که خورشیدی پیدا شد که تمام ظاهر و باطن و درون و بیرون را روشن کرد.

نور آدم را زیبا می کند:**وَ مَن لَم یَجعَلُ اللهُ نوراً فَما لَهُ مِن نور (وهرکه را که خداوند نور نبخشید، هرگز <جان> روشنی نخواهد یافت. سوره نور آیه ۴۰**

وقتی نور نبود چیزی نداریم. این نور یعنی نور فاطمه(سلام الله علیها) ، نور محمد و آل محمد (صلوات الله علیهم اجمعین) ، اینها همه نور خدا هستند؛ الله نورُ السَّمواتِ وَالارض، نور همین است.

شهادت جانگداز بزرگ بانوی زیباییها ، خاتون دو عالم ، حضرت صدیقه زهرا ( سلام الله علیها ) بر تمامی دوستداران و پیروان راهش نسلیت باد.

حضرت فاطمه( سلام الله علیها ) عمر زیادی نکردند ، اما در همین مدت کم به من وشما و به همه کسانیکه واقعاً در پی زیستن انسانی هستند ، خیلی چیزها یاد دادند.

یکی از اونها استفاده مفید و بهینه از عمر و وقتمون هست. 

حضرت بهترین و زیباترین و  پاکترین و مطلوبترین زندگی رو تو همین مدت کم برای همه به نمایش گذاشتند.

می پرسیم بی بی جان چکار کنیم تا نه مثل شما که نمی تونیم ، بلکه ذره ای از رنگ و بوی شمارو بگیریم:

هرکه خالص ترین عبادت خود را به سوی خداوند بالا بفرستد ، خداوند متعال نیز برترین و بهترین مصلحت و تقدیرش را برای او پایین می فرستد.

می گیم بی بی جان ، ما بدون تعارف عبادتامون همه تاجرانه هست و بدنبال بهشت هستیم ، حالا شما به ما راه نشون بدین که از کدوم راه می تونیم به بهشت و زندگی سراسر راحتی برسیم:

رسول خدا (ص) خطاب به سلمان فرمودند:

ای سلمان! هرکه فاطمه را دوست بدارد در بهشت با من است ، و هرکه او را دشمن بدارد جایگاهش در آتش است.

می پرسیم بی بی جان ، کیمیای فعلی قرن و جامعه ما خوشبختی است ، چه کنیم خوشبختی رو تر آغوشمون بگیریم:

همانا خوشبخت بمعنا ی تمام و واقعی کلمه آن کسی است که علی (ع) را در زندگی خویش و پس از مرگش دوست بدارد. 

می پرسیم بی بی جان ، خیلی نماز می خونیم و روزه می گیریم و تلاوت قرآن می کنیم و حج و کربلا و  زیارت امام رضا (ع) ومیریم و خلاصه خیلی عبادت می کنیم ، اما هر روز عاصی تر و سرگشته تر می شیم. هیچ حال خوشی پیدا نمی کنیم:

روزه داری که زبان ، چشم ، گوش و سایر اعضایش را از حرام و گناه حفظ نمی کند روزه اش چه نفع و ثمره ای دارد بر حال او؟!

** اگر نمی دانید چطور محبت کنید ، بهتر است بیاموز ید چطور ساکت باشید.

** منتظر بهترین فکر نباشید ، فکر بهتر را بکار گیرید ؛ بهتر و بهترین بدنبال هم می آیند.

امروز ۱۴ خرداد و روز رحلت مردی از تبار حسین (ع) است که بی شک تنها رهبر کاریزماتیک در یک قرن ویا چند قرن اخیر بوده است.

اما من در اینجا فقط می خواهم به این مطلب اشاره کنم که بعضی از افراد دارای شخصیت چند بُعدی هستند که یک بعد شخصیت آنها ابعاد دیگر را تحت الشعاع خود قرار می دهد.

امام حسین (ع) و آیت الله خمینی(ره) نمونه این گروه شخصیتها هستند که بعد حماسی و سیاسی آنها ابعاد شخصیتی دیگرشان و بخصوص بعد عرفانی آنها را تحت الشعاع قرار داده است.

دعای عرفه امام حسین (ع)  دنیا و گنجینه ای از عرفان است.در این دعا تمامی ابعاد و زوایای وجوذ انسان از نگاه و جهان بینی عارفانه بررسی شده است.ولی متأسفانه آنطور که شاید و باید این دعا و این بعد شخصیتی امام حسین (ع)  شناخته نشده است.

شخصیت عارفانه امام خمینی (قدس الله نفسه الزکیة) نیز همینگونه در زیر چهره سیاسی شان مدفون شده است، در حالیکه با نگاهی به کتابهای ایشان عمق ایدئولوزی عارفانه امام آشکار می گردد.

کتابهای آداب الصلوة ، اسرارالصلوة ، چهل حدیث ، جنود عقل و جهل ، جهاد اکبر و همچنین اشعار نغز عرفانی ایشان نشانگر روح والا و عارفانه این شخصیت سالک واصل می باشد .

در اینجا فقط به برخی از جملات امام ، انتخاب شده از این کتب اشاره می شود تا اوج فکر و اندیشه عارفانه امام هویدا شود.

ایشان در کتاب ارزشمند **آداب الصلاة** چنین می نویسند:

 عزیزم ! تحصیل کمال و زاد آخرت ، طلب و جدیت می خواهد و هرچه مطلوب بزرگتر باشد جدیّت در راه آن سزاوارتر است؛ البته معراج قرب الهی و مقام تقرّب جوار رب العزّة با این سستی و فتور و سهل انگاری بدست ندهد؛ مردانه باید قیام کرد تا به مطلوب رسید.

بالجمله ، پس از آنکه عظمت و جلال و جمال حق را انسان به برهان یا بیان انبیاء علیهم السلام فهمید ، قلب را متذکر آن باید نمود و کم کم با تذکر و توجه قلبی و مداومت به ذکر عظمت و جلال حقّ ، خشوع را در قلب وارد باید نمود تا نتیجه مطلوبه حاصل آید و در هر حال سالک نباید قناعت کند به آن مقامی که دارد، که هر مقام برای امثال ماها حاصل شود در بازار اهل معرفت پشیزی نیرزد و در سوق اصحاب قلوب با خردلی مقابله نکند.

سالک باید در جمیع حالات متذکر نقص و معایب خود باشد ، شاید راهی به سعادت از این طریق باز شود.

همچنین در کتاب بسیار گرانقدر و زیبای **چهل حدیث** در باب عُجب می خوانیم:

ای عزیز! نمازی که برای خاطر خواهی زن باشد ـ چه زن دنیایی یا بهشتی ـ این نماز برای خدا نیست ؛ نمازی که برای رسیدن به آمال دنیا باشد یا آمال آخرت به خدا ارتباطی ندارد؛ پس چرا اینقدر ناز و غمزه فروشی می کنی و عشوه و غنج و دلال می کنی، به بندگان خدا به نظر حقارت نگاه می کنی ، خود را از خاصّان درگاه حق حساب می کنی؟!

بیچاره، تو با همین نماز مستحق عذابی و مستوجب زنجیر هفتاد ذراعی (اشاره به آیات ۳۱ و ۳۲ حاقه) هستی!پس چرا خود را طلبکار می دانی و برای خود در همین طلبکاری و تدلّل و عجب عذابی دیگر تهیه می کنی؟

ویا در کتاب شریف **شرح حدیث جنود عقل و جهل** در توصیف مقام رضا می فرمایند:

آنان که از جذوه ی محبت الهی بهره دارند، و از نور معارف قلبشان متنور است ، همیشه با حق دلخوش و با رضای او مأنوسند.

آنها مثل ما در ظلمت دنیا فرو نرفتند و از لذات و شهوات دار فانی منفعل نشدند. آها شطر قلوبشان به حق و اسماء و صفات او مفتوح است، و از دیگران دل بسته و چشم خود را پوشیده اند.

کلام را با غزلی زیبا و دلنواز از امام عزیز به پایان می رسانم:

ديدارِ يار

عشـــــــــــق نگـــار، سرِّ سويداى جان ماست         ما خاكســــــــار كــوى تو، تا در توان ماست

با خلـــــــــــــديان بگو كه، شما و قصور خويش         آرام مـــــــا به ســـــــــايه سرو روان ماست

فردوس و هــر چه هست در آن، قسمت رقيب         رنج و غمى كه مى رسـد از او، از آن ماست

بــــــــــا مدعى بگــــــو كه تو و "جنت النعيم"           ديدار يار، حــــــــاصل ســـــرّ نهــــان ماست

ساغـــــــــــــــــر بيار و باده بريز و كرشمه كن           كـــــــــاين غمزه، روح‏پرور جان و روان ماست

اين با هُشـــــــــــان و علم فروشان و صوفيان            مــــــــــــى‏نشنوند آنچه كه ورد زبان ماست

         یـــــاد خــــدا                          

                                         و                                                                    

                         خویشتن داری.      

                            **  یــــــا حـــقّ  **

رسالت امروز ما چیست؟

من با شمایی هستم که خارج از فضای دین و معنویت نیستی و واقعاً با سلول سلول وجودت به وظیفه مند بودن خودت پی بردی و نمیتونی یکجا بنشینی و فقط ناله ی ننه ام وای مسلمونی تموم شد ! سر بدی.

مثل خیلی هایی که استاد سرودن مثنوی شکوه و گلایه هستند و تا نوبت به عمل و آستین بالا زدن میرسه ، پای دولت و آدمای مالدار و گرفتاری و صدتا بهانه ی دیگر رو پیش میکشند!!

نه، من با اونا نیستم. من با اونایی هستم که خون در دل و اشک در چشم دارند و تباهی و از بین رفتن دین و معنویت و انسانیت رو شاهد هستند.

والان چقدر دلم برای شهید همت و شهید آوینی و شهید چمران و استاد صفایی و مرحوم دولابی و این مردان آسمانی تنگ شده ، اونایی که مرد عمل بودند و نه فقط حرف، اونایی که فقط نظریه پرداز نبودند،

اونایی که بعد از درک مسئولیت و رسالتشون یک لحظه بیکار نبودند و فقط منم منم سر ندادند، بلکه آستین همت رو بالا زدند و با همه وجودشون تو این مسیر عمل کردند.

اما بعد از درک مسئولیت و رسالت چکار باید بکنیم، از اینجا به بعدش رو دیگه من چیزی نمی گم ، بلکه می نشینیم پای صحبت دردمند درد کشیده دردآشنا ، کسی که از تو کلام و کلمه اش سوز بر می خاست و الان جاش خیلی خالیه.نثار روحش صلوات.

** ما باید از روش رهبری رسول استفاده کنیم.

۱- او در خلق آمادگی ایجاد کرد ـسه سال سکوت ـ

۲- و به سازندگی پرداخت و استعدادها را در نظر گرفت.

۳- استعدادها را جمع آوری کرد و به حبشه و مدینه فرستاد و این هر دو را پایگاه قرار داد و تا در مدینه

مستقر نشد ، جعفر از حبشه نیامد.

۴- و سپس این افراد را که از بنیان ساخته شده بودند ، با یک رشته به هم پیچید و به حزب و به بنیان مرصوص تبدیل کرد و این رشته ، ناسیو نالیزم و دردها و فقرها و دشمن مشترک نبود.

۵ - آنگاه به مبارزه پرداخت؛ با کفار و اهل کتاب و با منافقین.

محمد (ص) خود به تهیه نفرات و نیرو پرداخت و به این خاطر سیزده سال رنج کشید و توحید را در دلها خانه داد و حق را در سینه ها بزرگ کردو به انسان عظمت داد، شناخت داد تا خودش را کم نفروشد و به کم قانع نشود.

او فکرها را به جریان انداخت و به شناختها رساند و به عشقها بست و با عقیده ها همرام کرد و این عشق و عقیده زیر بنای تکالیف سنگین و بارهای عظیم و جهادهای پیاپی و هادفی بود که در جامعه ی اسلامی ، در مدینة الرسول رخ داد، در حالی که هدف این جهادخا و این جامعه و این حکومت فقط رفاه و امنیت نبود، که شکوفایی استعدادها بود و تشکیل جامعه ی انسانی و اگر بعدها بر اثر انحراف از سیستم حکومتی و رهبری اسلام ، حکومت اسلامی به تبعیض عمر و به اشرافیت عثمان و به انحطاط پنهان و آشکار اموی و عباسی رسید از هدف دوم ـ تشکیل جامعه انسانی ـ جدا شد، ولی در طول تاریخ به شکوفا کردن استعدادها پرداخته تا بتواند یاورانی برای هدف بزرگ و همراهانی برای این راه دراز تهیه کند.

و امروز هم رسالت ما و مسئولیت ما در مرحله ی اول همین است و هنگامی که این پا بدست آمد و این وسیله آماده شد، می توان به مسائل دیگر پرداخت.

و برای سازندگی و تهیه ی یاور باید از طرح تربیتی اسلام پیروی کنیم،

نه از شعارها و داغ کردنها و شاخ و برگ دادنها؛ چون آنها که داغ شده اند در محیط دیگر زود سرد می شوند و آنها که ریشه ندارند شاخ و برگهایشان ثمری نخواهد داد و باری نخواهد آورد. **

شک نکنید ،دنیا گذرگاه عبرت هست و ما هم باید عبرت پذیران باشیم ، ولی بقول مولا علی (ع) عبرت پذیران اندکند.

درآیه ۱۵ سوره جاثیه می خونیم:

  مَن عَمِلَ صَاِلحاً فَلِنَفسِهِ وَ مَن أسَاءَ فَعَلَیها  
یعنی: هر که کاری شایسته کند به سود خود اوست ، و هرکه بدی کند به زیان خودش می باشد.

گذر در تاریخ و قصص پیشینیان آیه فوق را بخوبی اثبات می کنه که یک نمونه رو براتون نقل می کنم ، انشاءالله از این به بعد حواسمون بیشتر جمع بشه و به کارامون بیشتر دقت کنیم که خدای ناکرده دل کسی رو نشکنیم ، با نیش زبونمون کسی رو آزار ندیم ، و یا به هر صورت موجبات اذیت و آزار بقیه رو چه آدمها و چه موجودات دیگر رو فراهم نکنیم. بقول نظامی :

به چشم خود دیدم در گذرگــاه             که زد بر جان موری مرغک راه

هنوز از صید منقارش نپرداخت             که مرغ دیگر آمد کار او ساخت

چو بد کردی مباش ایمن زآفات             که واجب شد طبیعت را مکافات

سپهر، آئینه عدل است و شاید            که هرچ آن از تو بیند وا نماید

منادی شد جهان را :هر که بد کرد        نه با جان کسی با جان خود کرد

مگر نشنیدی از فرّاش این راه              که هرک او چاه کَند، افتاد در چاه

سرای آفرینش سرسری نیست          زمین و آسمان بی داوری نیست

حالا قضیه رو بشنویم:

**مرحوم آیت الله بهلول (رحمة الله علیه) گفته است:

در افغانستان جنگ دادن خروسها و یا کبکها رواج دارد. جوانان افغان در روزهای جمعه و عید و روزهای بیکاری ، دو تا کبک یا خروس را به جنگ می اندازند و تماشا می کنند. اما این کار از طرف شهربانی ممنوع شده بود و اگر پلیس کی دید جلوگیری می کرد.

روزی من از خیابانی می گذشتم ، دیدم که یک پلیس با پسر جوانی در باره ی یک کبک دعوا دارند. پلیس می گفت: تو می خواهی این پرنده را به جنگ بیندازی ، یا به من رشوه بده یا من او را از تو می گیرم.

جوان می گفت: من این کبک را برای آواز خواندن نگهداشته ام، نگهداشتن که ممنوع نیست.هروقت تو دیدی که او را به جنگ انداختم، مرا بگیر و هر کاری می خواهی بکن!

من ایستادم که ببینم پایان کار آنان به کجا می انجامد. دیدم که ناگهان پلیس پرنده را از دست جوان گرفت و سرش را با دست خود از بدنش جدا کرد و درخیابان انداختو به جوان گفت: حالا برو هرجا می خواهی از من شکایت کن!

پرنده پرپر زد و مرد و پلیس به راه خود ادامه داد.هنوز پنجاه قدم نرفته بود که یک اتئمبیل بزرگ از عقب آمدو به کمرش زد و او را به زمین انداخت و از روی بدنش رد شد و او را مانند همان پرنده به دو نیم کرد.

سرش با دو دستش به طرفی افتاد، پاها و کمرش به طرفی دیگر.

آری این است سرانجام ظلم، خواه در حق انسان باشد یا حیوان!!**

                                                                                         یاحقّ!!

 طراح قالب: رضا امین زاده

Powered By
  BLOGFA.COM